คิดถึงโต๊ะกินข้าวที่บ้าน…

คิดถึงโต๊ะกินข้าวที่บ้าน…

เมื่อครั้งเรียนหนังสืออยู่ที่ต่างแดนบ่อยครั้งที่ต้องนั่งหง่าวกินข้าวคนเดียว กินแล้วรู้สึกไม่อร่อยเหมือนเคย เพราะขาดเครื่องชูรสชั้นเลิศ คือการร่วมโต๊ะกินข้าวกับคนที่เรารักนั่นเอง

กินไปคุยไปด้วยบทสนทนาที่เปิดกว้างหลากหลาย ตลกขบขัน บันเทิงใจ เมตตา อ่อนหวาน เอื้ออาทรต่อกัน เสมือนที่เรียนรู้เกี่ยวกับชีวิตและมนุษย์ เตรียมพร้อมให้เราเข้าใจและเข้าสู่โลกกว้างใบนี้ได้อย่างไม่เขอะเขิน ใครจะไปนึกว่าโต๊ะกินข้าวที่บ้านตัวนั้นจะมีความหมายมากมายขนาดนี้ หลายชั่วอายุคนที่ผ่านมาโต๊ะตัวนั้น ก็ยังคงเป็นที่พบปะสังสรรค์ในหมู่ญาติพี่น้องสืบทอดเรื่องราวในครอบครัวกันต่อๆมา

ชีวิตสมัยนี้เปลี่ยนไปจากเดิมมาก ทุกอย่างผันแปรไปอย่างรวดเร็วเร่งรีบตามพัฒนาการทางเทคโนโลยีและอุตสาหกรรม อาชีพการงานทำให้เราต้องย้ายถิ่นที่อยู่ แยกออกมาอยู่คนเดียวจากบ้านจากครอบครัว การอยู่คนเดียวหรืออยู่กับตนเองได้นั้นเป็นสิ่งที่ดี แต่การกินข้าวคนเดียว พิสูจน์แล้วว่า กินไม่อร่อยเท่าร่วมวงกินข้าวกับคนที่เรารักและเข้าใจเรา…

© Tanu Malakul Na Ayudhaya / Painting
กราบขอบพระคุณคุณพ่อ คุณธนู มาลากุล ณ อยุธยา ที่อนุญาตให้นำเอาภาพเขียนรูปนี้ของท่านมาใช้ประกอบข้อเขียน